vrijdag 25 januari 2013

Afgebroken om missionair te zijn

In Nederland kalft de kerk af.

  • Vele kerken worden gesloten. Dit niet alleen in plaatsen die het nieuws halen, zoals Leeuwarden en Den Haag. Ook elders.
  • Het woord ontdopen is inmiddels ook in Nederland geland. Ondertussen hebben we ook al een eerste rel gehad vanwege het informatie verstrekken over de wijze waarop uitgeschreven moet worden uit de Rooms Katholieke Kerk.
  • Vanuit de overheid worden steeds meer christelijke verworvenheden uit de wet verwijderd.
  • Tegelijk discussiëren theologen over de vraag of de kerk missionair moet zijn of dat ze daarvoor te ziek is geworden. Als ze nog lang doorpraten, dan kan vanzelf de vraag gesteld worden over welke kerk ze hebben, omdat er in Nederland van geen kerk sprake meer is. Maar dan antwoord een andere theoloog: Moeten we niet meer van God verwachten. Hij kan toch een bergstroompje veranderen in een oceaan?



Te midden van dit alles wil ik mijn gedachten uiten.

Het eerste wat ik wil onderstrepen is, dat de kerk missionair moet zijn. Waarom? Omdat dit de taak van de kerk is. Het is de opdracht van een ieder die in Jezus Christus gelooft om de volken te onderwijzen, te dopen in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest en leren in acht te nemen, wat Jezus geboden heeft. De kerk kan het zich niet veroorloven om met de overgebleven rest bij elkaar te zitten en niet naar buiten te treden. Want dan zouden we zijn als die ene slaaf in de gelijkenis van de talenten en het talent, dat wij van Godswege gekregen hebben begraven.



Is de kerk dan niet te ziek om missionair te zijn? Een zieke laat je toch ook niet de Elfstedentocht rijden, zoals Willem Maarten Dekker opmerkte, tijdens het Andries Radio Symposium in Hilversum op dinsdag 22 januari 2013. Mijn antwoord op zijn opmerking is, dat de kerk niet ziek is. Het probleem van de kerk is, dat zij te weinig goede vruchten voortbrengt. De oorzaak hiervan is tweeledig. Aan de ene kant is de kerk verwijderd geraakt van de Bron. Teveel blijft de Bijbel dicht en worden de handen niet gevonden. Ook op de studiedag van Op Goed gerucht van 25 januari 2013 werd dit opgemerkt. Aan de andere kant wordt de energie te veel omgezet in blad. Om aan te sluiten bij de huidige samenleving wordt het maar vaak al te leuk gemaakt in de kerk.



Het tweede, dat ik op wil merken is dat het voor de kerk een zegen kan zijn wanneer de christelijke verworvenheden uit de wet verwijderd worden en de kerk teruggebracht wordt tot een kleine minderheid. Evenals Willem Maarten Dekker meen ik, dat God de kerk afbreekt in Europa. Ik wil het zien als de Landman, die bezig is met snoeien. Iedere rank die geen vrucht draagt, neem Hij weg. Zo wordt de kerk weer bepaald bij haar positie en opdracht. Het gaat niet om blad en om macht. Het gaat om vrucht dragen. Daartoe zal de kerk zich moeten herbronnen. Terug naar de Bron des levens om levend water te drinken. Vandaar uit zal de kerk haar taak op mogen pakken. Het evangelie van Jezus Christus verkondigen aan alle heidenvolken. Inclusief het Nederlandse volk. Vanuit dit begin zal door het missionaire werk goede vrucht voortgebracht mogen worden.

zaterdag 19 januari 2013

Een stap, een sprong van Armstrong

Op 21 juli 1969 sprak Neil Armstrong op de maan de historische woorden: "That's one small step for (a) man, one giant leap for mankind." Het was bijzonder, dat een aardbewoner voet op de grond zette op de maan. Een sterk leven.

Op 24 juli 2005 won Lance Armstrong voor de zevende keer op rij de Tour de France. Met zeven vingers in de lucht overschreed hij de finishlijn in Parijs. Een bijzondere serie, die niemand eerder had neergezet.
Maar er was meer, dat hij overschreed. Het belangrijkste. Goed fatsoen. Hij gebruikte doping en hij loog. Hij gebruikte doping en maakte mensen kapot, die hem hiervan beschuldigden. Hij gebruikte doping en pleegde meineed. Hij gebruikte doping en bleef in alle toonaarden ontkennen. Het leek allemaal een sterk leven.
Het leek, want hij bedroog iedereen en misschien nog wel het meest zichzelf. Hij zal namelijk op zijn leven terugkijken, als een leven, dat niet van hem is geweest. Niet hij heeft een bijzondere serie en onbeschrijfelijke prestatie neergezet, maar een dopingzondaar.

Nu is het voor een mens, maar een kleine stap om een leven te leiden, dat in wezen niet het eigen leven is. Het is eenvoudig om je anders voor te doen, dan je bent. Beter. Sneller. Aardiger. Lance is niet de enige. Het is eerder andersom. Maar weinigen zijn het, die altijd zichzelf zijn en bijvoorbeeld het profiel op de sociale media niet opkrikken. Het zijn er ook genoeg die jaren de schijn ophouden en volhouden te zijn wat ze niet zijn. Daarom is het verstandig om Lance niet eerder te veroordelen, dan na eerst naar het eigen leven gekeken te hebben. Probeer zelf eens die stap te maken om altijd eerlijk en oprecht te zijn. Dat zou al een grote sprong voor de mensheid zijn.

donderdag 17 januari 2013

Voor Grace

Grace McDonnell is een 7-jarig meisjes. Ze houdt van roze en van schilderen. Een schilderij van haar hangt in de privé-werkkamer van president Barak Obama. Vlakbij de Oval-office.
Nee, Grace is geen nieuwe Vincent van Gogh. Ze is eerder te vergelijken met Theo van Gogh. Beiden zijn ze namelijk doodgeschoten. Hier houdt de vergelijking wel weer gelijk op. Is Theo van Gogh vermoord door een moslimextremist. Grace is in Newtown omgekomen bij een massaschietpartij op haar school. Adam Lanza schoot op 14 december 2012 op Sandy Hook Elementary 18 mensen dood, waaronder 12 kinderen. Een vreselijke gebeurtenis. Vanzelfsprekend wordt de vraag gesteld hoe dit heeft kunnen gebeuren. Tegelijk wordt het antwoord gegeven in het wapenbezit. Mensen hebben niet slechts één luchtbuks in bezit, maar meerdere wapens van groot kaliber. Dit alles onder het mom van hobby en jezelf te kunnen verdedigen.

Grace is nu het symbool geworden van de poging om het wapenbezit in de Verenigde Staten terug te dringen. Obama sloot 16 januari 2013 zijn speech af met de woorden: "voor Grace". Voor haar kan het terugdringen van het wapenbezit geen verandering meer brengen in haar situatie. Dat zij genade mag hebben gevonden. Maar hopelijk is haar dood en die van de anderen niet zonder gevolgen en mag het leiden tot een werkelijke verandering in de Verenigde Staten. Dergelijke massaschietpartijen zullen tot het verleden moeten gaan behoren. Dat zou daadwerkelijk genade betekenen voor dit land, waar sinds 1999 al 27 massaschietpartijen zijn geweest.

Voor Grace. Dat er zo gehandeld mag worden, dat de genade ten deel valt aan dit land, dat dergelijke shootings tot het verleden behoren. Dat er het besef is, dat het in omloop zijn van zoveel en zo zware wapens het gebruik ervan oproept. Dat het zesde van de tien geboden zijn weg mag vinden in de praktijk. Dat zal echt een verandering brengen en het besef van genade doen toenemen. Dat dit in Jezus' naam mag gebeuren. God bless America. Voor Grace.